A mund të kthehet Vlora Hyseni në kërcënim për këdo që flet? Rasti Klodiana Lala dhe pikëpyetjet që ngre
Një pyetje e re po shtrohet pas përplasjes së fortë mes ish-drejtoreshës së Shërbimit Informativ të Shtetit, Vlora Hyseni, dhe gazetares investigative Klodiana Lala: çfarë ndodh kur një zyrtare e lartë e një institucioni të inteligjencës, tashmë nën hetim nga drejtësia, përballet publikisht me një gazetare që e pyet pikërisht për çështjen për të cilën po hetohet?
Përplasja ndodhi këtë të enjte, përpara GJKKO-së. Lala e pyeti Hysenin lidhur me dyshimet e ngritura nga SPAK për komunikimet dhe informacionet që dyshohet se i janë përcjellë biznesmenit Ergys Agasi. Në vend të një përgjigjeje për këto pyetje, Hyseni iu kundërpërgjigj gazetares me një akuzë të drejtpërdrejtë, duke e pyetur se si kalonte ajo në takime me “agjentë serbë” në dhomat e hotelit “Rogner”.
Deklarata shkaktoi reagim të menjëhershëm. Lala e ka cilësuar publikisht si një përpjekje për ta frikësuar dhe diskredituar dhe ka bërë të ditur se po shqyrton edhe ndjekjen ligjore të çështjes. Rrjeti SafeJournalists e ka përshkruar deklaratën si frikësuese dhe diskredituese ndaj gazetares.

Hija e informacionit
Por ndoshta pjesa më shqetësuese e kësaj historie nuk është ajo që u tha para kamerave.
Është ajo që nuk u tha.
Vlora Hyseni nuk është një emër i zakonshëm në administratën shqiptare. Ajo ka drejtuar SHISH-in, një institucion ku informacioni është pushtet dhe ku shumë prej gjërave që mësohen nuk dalin kurrë në dritën e publikut.
Dhe pikërisht këtu nis pjesa më e errët e historisë.
Sepse një njeri që ka kaluar në majë të një strukture të inteligjencës nuk largohet thjesht me një kuti dokumentesh dhe një zyrë bosh. Mbetet me vite eksperience, kontakte, kujtesë institucionale dhe njohuri për njerëz, ngjarje dhe marrëdhënie që publiku i gjerë nuk i njeh.
Sa prej këtyre informacioneve janë ende në kujtesën e saj?
Sa prej tyre mund të përdoren për të kundërshtuar, për të ekspozuar apo për të goditur dikë?
Dhe mbi të gjitha: çfarë ndodh kur një person që ka pasur akses në informacione të ndjeshme gjendet vetë përballë një hetimi penal?
Kjo është pjesa që e bën rastin Hyseni edhe më të pazakontë.
Sepse përplasja me Klodiana Lalën nuk ndodhi në një studio televizive, në një debat politik apo në një konferencë shtypi. Ndodhi në pragun e GJKKO-së, në një moment kur vëmendja publike ishte përqendruar te hetimi ndaj saj.
Dhe përgjigjja e Hysenit ndaj gazetares ishte një goditje në drejtim të kundërt: një akuzë personale, e rëndë dhe e paprovuar publikisht.
Në atë çast, për një sekondë, pyetja nuk ishte më vetëm se çfarë kishte bërë apo nuk kishte bërë Vlora Hyseni.
Pyetja u bë: çfarë di Vlora Hyseni?
Dhe kjo është një pyetje shumë më e madhe.
Sepse informacioni mund të jetë pushtet edhe kur nuk publikohet.
Mund të jetë presion edhe pa u përdorur.
Mund të krijojë frikë edhe vetëm nga ideja se ekziston.
Pikërisht këtu qëndron dilema që ngre ky episod. Jo te ideja se Hyseni domosdoshmërisht do të përdorë informacionet që ka pasur në dispozicion, por te perceptimi se një ish-drejtuese e inteligjencës mund të dijë shumë më tepër sesa thotë publikisht.
Dhe kur një person i tillë përplaset me një gazetare investigative, çdo fjali merr peshë tjetër.
Një akuzë nuk është më thjesht një akuzë.
Një paralajmërim nuk është domosdoshmërisht thjesht një fjali.
Dhe heshtja, ndonjëherë, mund të jetë po aq e fortë sa fjala.
Kjo është arsyeja pse rasti Klodiana Lala nuk duhet parë vetëm si një përplasje personale. Ai ngre një pyetje për kufijtë e pushtetit të informacionit: a mund të kthehet ajo që dikur ishte informacion shtetëror në një instrument presioni publik?
Përgjigjen nuk e jep një deklaratë në korridorin e gjykatës.
Ajo duhet të dalë nga faktet, provat dhe hetimi.
Por një gjë tashmë është e qartë: pas dyerve të mbyllura të institucioneve të inteligjencës mund të ketë histori që publiku nuk i ka dëgjuar ende.
Dhe pyetja më e fortë e kësaj historie mund të mos jetë se çfarë tha Vlora Hyseni për Klodiana Lalën.
Mund të jetë:
Çfarë di ajo për të tjerët?

